(Kuching, 22hb) Identiti negara bukanlah dibina atas paksaan rakyat untuk meninggalkan bahasa ibunda mereka, sebaliknya, ia dibentuk melalui usaha menjadikan bahasa Melayu sebagai platform bersama yang dihormati rakyat semua, demikian kata Pensyarah Jabatan Pengajian Melayu, Institut Pendidikan Guru (IPG) Kampus Tun Abdul Razak, Kota Samarahan, Nur Effariza Taib.
Menurut beliau, bahasa Melayu bukan sekadar alat komunikasi, malah merupakan ruang untuk berkongsi makna, nilai dan pengalaman hidup sebagai rakyat Malaysia.
Beliau memerhatikan di dalam kelas, bahasa Melayu berperanan sebagai jambatan antara pelajar daripada latar belakang yang berbeza, di mana melalui perbincangan, perdebatan dan penulisan, rasa perpaduan antara mereka dapat dipupuk.
Kata beliau kepada Sarawak Tribune: "Bahasa kebangsaan ialah asas identiti negara, terutamanya dalam masyarakat pelbagai bahasa seperti Malaysia. Peranannya bukan untuk menghapuskan perbezaan, sebaliknya mencipta titik persamaan."
"Perlembagaan telah menetapkan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan. Namun yang lebih penting, dalam kehidupan harian, ia menyatukan wacana awam, penyebaran pengetahuan, pentadbiran dan budaya negara. Tanpa bahasa bersama, identiti negara mudah berpecah-belah dan menjadi kelompok kecil yang terasing."
Beliau menambah, tahap penguasaan bahasa Melayu tidak semestinya berkait rapat dengan kesetiaan kepada negara.
"Ada pelajar yang amat cintakan Malaysia, namun persekitaran pendidikan mereka tidak banyak memberikan peluang untuk menggunakan bahasa Melayu secara meluas. Perkara utama ialah sikap terhadap bahasa kebangsaan—menghormatinya, bersedia belajar dan menggunakannya dalam ruang awam," katanya.
Beliau menegaskan bahawa kepelbagaian bahasa di Malaysia, termasuk bahasa Mandarin, Tamil, Iban, Kadazan dan lain-lain bahasa ibunda, tidak melemahkan identiti negara.
"Sebaliknya, kepelbagaian ini memperkayakan keunikan masyarakat majmuk Malaysia," katanya.
Nur Effariza merangkumkan tiga fungsi utama bahasa Melayu: pertama, sebagai alat komunikasi inklusif yang memupuk perpaduan masyarakat; kedua, memenuhi keperluan pentadbiran dan pendidikan bagi sistem kehakiman, sekolah dan perkhidmatan awam; ketiga, bersama bendera dan lagu kebangsaan, bahasa Melayu melambangkan kedaulatan negara.
Berhubung keseimbangan antara pendidikan bahasa ibunda dan penguasaan bahasa kebangsaan, beliau percaya sistem pendidikan harus memastikan semua sekolah pelbagai aliran mencapai standard pembelajaran bahasa Melayu yang setaraf, sementara bahasa ibunda perlu terus dipelihara sebagai warisan budaya.
Kata beliau lagi: "Sekolah-sekolah patut menggalakkan penggunaan bahasa Melayu dalam aktiviti antara sekolah, di universiti dan komuniti, bagi melahirkan warganegara yang bukan sahaja mahir pelbagai bahasa, malah secara mendalam mengenali identiti Malaysia dalam diri mereka."
"Pendekatan ini adalah lebih membina berbanding nada menghukum. Matlamat utama kita ialah mendidik warganegara berbilang bahasa dengan jiwa Malaysia yang utuh."
Tambah beliau lagi: "Sebagai pendidik, saya berpendapat isu bahasa seharusnya tidak dianggap sekadar isu politik, tetapi lebih kepada soal pendidikan, sikap dan ruang interaksi."
Menurut beliau, bahasa Melayu bukan sekadar alat komunikasi, malah merupakan ruang untuk berkongsi makna, nilai dan pengalaman hidup sebagai rakyat Malaysia.
Beliau memerhatikan di dalam kelas, bahasa Melayu berperanan sebagai jambatan antara pelajar daripada latar belakang yang berbeza, di mana melalui perbincangan, perdebatan dan penulisan, rasa perpaduan antara mereka dapat dipupuk.
Kata beliau kepada Sarawak Tribune: "Bahasa kebangsaan ialah asas identiti negara, terutamanya dalam masyarakat pelbagai bahasa seperti Malaysia. Peranannya bukan untuk menghapuskan perbezaan, sebaliknya mencipta titik persamaan."
Beliau menambah, tahap penguasaan bahasa Melayu tidak semestinya berkait rapat dengan kesetiaan kepada negara.
"Ada pelajar yang amat cintakan Malaysia, namun persekitaran pendidikan mereka tidak banyak memberikan peluang untuk menggunakan bahasa Melayu secara meluas. Perkara utama ialah sikap terhadap bahasa kebangsaan—menghormatinya, bersedia belajar dan menggunakannya dalam ruang awam," katanya.
Beliau menegaskan bahawa kepelbagaian bahasa di Malaysia, termasuk bahasa Mandarin, Tamil, Iban, Kadazan dan lain-lain bahasa ibunda, tidak melemahkan identiti negara.
"Sebaliknya, kepelbagaian ini memperkayakan keunikan masyarakat majmuk Malaysia," katanya.
Nur Effariza merangkumkan tiga fungsi utama bahasa Melayu: pertama, sebagai alat komunikasi inklusif yang memupuk perpaduan masyarakat; kedua, memenuhi keperluan pentadbiran dan pendidikan bagi sistem kehakiman, sekolah dan perkhidmatan awam; ketiga, bersama bendera dan lagu kebangsaan, bahasa Melayu melambangkan kedaulatan negara.
Berhubung keseimbangan antara pendidikan bahasa ibunda dan penguasaan bahasa kebangsaan, beliau percaya sistem pendidikan harus memastikan semua sekolah pelbagai aliran mencapai standard pembelajaran bahasa Melayu yang setaraf, sementara bahasa ibunda perlu terus dipelihara sebagai warisan budaya.
Kata beliau lagi: "Sekolah-sekolah patut menggalakkan penggunaan bahasa Melayu dalam aktiviti antara sekolah, di universiti dan komuniti, bagi melahirkan warganegara yang bukan sahaja mahir pelbagai bahasa, malah secara mendalam mengenali identiti Malaysia dalam diri mereka."
"Pendekatan ini adalah lebih membina berbanding nada menghukum. Matlamat utama kita ialah mendidik warganegara berbilang bahasa dengan jiwa Malaysia yang utuh."
Tambah beliau lagi: "Sebagai pendidik, saya berpendapat isu bahasa seharusnya tidak dianggap sekadar isu politik, tetapi lebih kepada soal pendidikan, sikap dan ruang interaksi."