Ahli Jawatankuasa Kira-Kira Wang Negara (PAC) Parlimen, Halimah, menegaskan bahawa rantaian pembekalan ubat melibatkan pelbagai peringkat dengan fenomena kenaikan harga yang sangat tinggi, di mana dalam sesetengah kes, harga ubat generik di hospital swasta bahkan lebih tinggi daripada ubat asal.
Beliau berkata, ada hospital swasta yang turut mengenakan caj untuk pelupusan sisa perubatan, kos sarung bantal, dan kapas alkohol—item yang sepatutnya termasuk dalam caj bilik atau caj perkhidmatan asas—sebagai caj tambahan secara berasingan.
Beliau berkata, hospital swasta kekurangan struktur caj piawai yang seragam, sehingga kos sebenar perkhidmatan perubatan dan item asas tidak dapat ditunjukkan dengan telus, dan isu harga ubat sering dijadikan alasan untuk menutup kos operasi lain yang tidak dicaj secara langsung seperti kos kejururawatan dan bil utiliti.
Halimah yang juga Ahli Parlimen Kapar, berkata demikian hari ini (25 Jun) di Dewan Rakyat mewakili Pengerusi PAC, Datuk Mas Ermieyati ketika membentangkan laporan ‘Kenaikan Premium Insurans Perubatan, Yuran Hospital Swasta & Impak Terhadap Sistem Kesihatan Awam’.
Beliau menambah, akibat masyarakat tidak mengamalkan gaya hidup sihat serta semakin ramai tidak lagi mampu membayar premium insurans perubatan swasta, lebih ramai pesakit beralih ke hospital kerajaan, mengakibatkan bilangan pesakit di hospital kerajaan meningkat, kemudahan kesihatan menjadi lebih sesak, masa menunggu bertambah panjang serta tekanan kewangan dan operasi semakin berat ke atas sistem kesihatan negara.
"Oleh itu, isu kenaikan premium insurans perubatan bukan lagi isu industri insurans semata-mata, tetapi melibatkan caj perubatan swasta, harga ubat, tabiat kesihatan rakyat serta kesinambungan sistem kesihatan awam sebagai isu nasional."
PAC Rangka 20 Kesimpulan Kemuka 17 Cadangan
Ahli PAC, Halimah berkata, selepas prosiding pendengaran dan siasatan, PAC merumuskan 20 kesimpulan dan mengemukakan 17 cadangan.
20 kesimpulan tersebut ialah:
(1) Walaupun Bank Negara Malaysia mempunyai kuasa penguatkuasaan dan hukuman, ia adalah kawalan selepas kejadian dan tiada instrumen undang-undang untuk secara langsung mengawal faktor-faktor luar yang mendorong kenaikan premium, terutamanya kenaikan kos perubatan hospital swasta.
(2) Sistem insurans sedia ada terdedah kepada amalan "pemilihan risiko" di mana syarikat insurans menggunakan strategi penstrataan dan pengasingan risiko, selalunya melalui mekanisme harga, sehingga kumpulan yang paling memerlukan perlindungan diketepikan.
(3) Terdapat syarikat insurans yang menutup kumpulan risiko lama untuk menawarkan premium lebih kompetitif kepada pelanggan baharu, yang akhirnya merugikan pemegang polisi setia lama kerana apabila kolam risiko lama mengecil, hanya kumpulan berisiko tinggi atau pesakit kekal, kadar tuntutan akan meningkat mendadak dan membawa kenaikan premium mendadak.
(4) Insurans berkaitan pelaburan sebenarnya memindahkan sebahagian risiko pelaburan dan kenaikan kos perubatan kepada pengguna, ramai pengguna tidak memahami bahawa kos insurans akan meningkat seiring umur meningkat lalu menjejaskan kelestarian perlindungan jangka panjang.
(5) Amalan penentuan semula premium secara berkala (Cyclical Repricing) yang digunakan industri insurans, walaupun bertujuan menyesuaikan tahap premium, sering menyebabkan pengguna menghadapi kejutan kewangan dengan sekali kenaikan sehingga 40% hingga 70%.
(6) Kenaikan premium yang tinggi menyebabkan sebahagian pemegang polisi berusia 60 tahun ke atas terpaksa menamatkan perlindungan kerana tidak mampu, justeru terdedah kepada risiko tanpa perlindungan pada saat mereka paling memerlukan perlindungan perubatan.
(7) Mekanisme pasaran bebas tidak dapat mengekalkan kestabilan premium dalam jangka panjang kerana inflasi perubatan sentiasa lebih tinggi berbanding inflasi umum; kenaikan premium berkait rapat dengan kenaikan kos perubatan, maka penyelesaian mesti melibatkan sistem kesihatan secara menyeluruh dan bukan hanya sektor insurans.
(8) Hospital swasta tidak mempunyai struktur caj piawai yang seragam, maka kos sebenar perkhidmatan dan item asas tidak dapat ditunjukkan dengan telus.
(9) Sesetengah hospital swasta mengamalkan "penyahcaj" (Unbundling) di mana caj pelupusan sisa perubatan, caj sarung bantal, dan kapas alkohol yang sepatutnya dimasukkan dalam caj bilik atau perkhidmatan asas, dicaj secara berasingan.
(10) Terdapat diskriminasi harga di hospital swasta di mana pesakit menggunakan jaminan insurans sering dikenakan caj lebih tinggi berbanding pesakit bayar tunai atau bayar dulu, tuntut kemudian.
(11) Punca utama inflasi kos perubatan bukan pada caj profesional doktor kerana yuran doktor dikawal sejak 2013, sebaliknya disebabkan kenaikan harga item bukan profesional seperti ubat, alat perubatan, kenaikan kos ujian makmal, teknologi rawatan lebih mahal, peningkatan kos operasi (pekerja, tenaga, teknologi) serta kos litigasi dan perubatan defensif.
(12) Pelan Penstrukturan Semula adalah satu reformasi komprehensif 11 langkah termasuk ketelusan harga, reformasi insurans, pengukuhan sistem digital, dan pelaksanaan Pelan Asas Kesihatan & Insurans Perubatan (MHIT); kejayaan pelan ini bergantung kepada penyelarasan dasar antara agensi.
(13) Sistem Kumpulan Berkaitan Diagnosa (DRG) adalah mekanisme caj perubatan berdasarkan jenis penyakit pesakit, bukan caj berasingan untuk ujian, ubat dan prosedur.
(14) DRG diiktiraf dapat mengalihkan perkhidmatan perubatan daripada berorientasikan "prosedur” kepada "kecekapan klinikal"; namun pelaksanaan DRG memerlukan pelbagai pra-syarat seperti pangkalan data lengkap dan sistem rekod perubatan elektronik (EMR) bersepadu.
(15) Rantaian bekalan ubat melibatkan pelbagai peringkat dengan fenomena harga ditingkatkan; dalam sesetengah kes hospital menjual ubat generik lebih mahal berbanding ubat asal.
(16) Malaysia kini mempunyai lebih 1,500 jenis ubat yang hanya didaftarkan dengan satu pengilang sahaja, membolehkan pengeluar mengekalkan harga pada tahap tinggi tanpa persaingan.
(17) Orang awam meragui kebebasan institut Ombudsman Perkhidmatan Kewangan kerana ia dibiayai oleh industri insurans sendiri.
(18) Akta Kemudahan & Perkhidmatan Penjagaan Kesihatan Swasta 1998 tidak dikemaskini mengikut perkembangan semasa, membolehkan hospital swasta mengenakan pelbagai "caj kreatif" secara sah.
(19) Majoriti rakyat tiada kesedaran atau minat melakukan saringan kesihatan menyebabkan penyakit dikesan lewat, tuntutan insurans bertambah, rawatan lambat diberikan dan kos rawatan lewat biasanya jauh lebih tinggi berbanding saringan awal serta rawatan segera.
(20) Fenomena ini telah memberi kesan rantaian kepada sistem kesihatan awam.